M2:2693 — گفت آیینه گناه از من نبود / جرم او را نه که روی من زدود

این بیت بخشی از دفاعیه‌ی ابلیس در برابر معاویه است. ابلیس خود را به آینه‌ای تشبیه می‌کند که تنها خوبی و بدی انسان‌ها را بازمی‌تاباند و در آن نقشی ندارد. او برای روشن شدن منظورش، حکایت کوتاهی از مردی تیره‌پوست نقل می‌کند که با دیدن چهره‌ی خود در آینه، از خشم آن را شکست.

در این بیت، آینه زبان باز می‌کند و از خود دفاع می‌کند. می‌گوید: «گناه از من نیست. من فقط حقیقت را نشان دادم. مجرم آن شخص است، نه کسی که روی مرا پاک و صیقلی کرد تا حقیقت را بهتر نشان دهم.»

مولانا از این تمثیل استفاده می‌کند تا بگوید ابلیس (یا هر عامل بیرونی دیگری) مانند آینه‌ای است که زشتیِ درون ما را به ما نشان می‌دهد. شکستن آینه یا مقصر دانستن آن، راه حل نیست. مشکل در خودِ شخص و اعمال اوست، نه در آن چیزی که آن را آشکار می‌کند. ابلیس در اینجا ادعا می‌کند که او خالق زشتی نیست، بلکه تنها «آشکارکننده‌ی» آن است و انسان را با حقیقتِ انتخاب‌هایش روبرو می‌کند.