M2:2697 — هر کجا بینم درخت تلخ و خشک / می‌برم من تا رهد از پشک مشک

این بیت بخشی از پاسخ ابلیس به معاویه است که در آن، کار خود را توجیه می‌کند. او خود را به یک باغبان تشبیه می‌کند که هم به درختان میوه‌دار رسیدگی می‌کند (بیت قبل) و هم درختان خشک و بی‌ارزش را از میان برمی‌دارد. در اینجا، «درخت تلخ و خشک» نماد انسان‌هایی است که استعداد معنوی و قابلیت رشد ندارند و وجودشان بی‌ثمر است.

عمل «بریدن» توسط ابلیس، در واقع همان وسوسه و اغوایی است که این افراد را به سمت نابودی کامل می‌کشاند و ماهیت بی‌ارزششان را آشکار می‌سازد. عبارت «تا رهد از پشک مشک» یک استعاره است. «مشک» نماد انسان‌های پاک و باارزش (مؤمنان) و «پشک» (سرگین) نماد انسان‌های بی‌ارزش (کافران) است. ابلیس ادعا می‌کند که با حذف و جداسازی انسان‌های بد، به نوعی به نظام عالم خدمت می‌کند و باعث می‌شود ارزش حقیقی اهل ایمان، همچون بوی خوش مشک، در غیاب بوی بد سرگین، بهتر آشکار شود. این جداسازی، تمایز میان خیر و شر را در جهان هستی روشن‌تر می‌سازد.