M2:2702 — جاذب آب حیاتی گشتیی / اندر آب زندگی آغشتیی

این بیت بخشی از تمثیل باغبان و درخت خشک است. در این داستان، ابلیس خود را به باغبانی تشبیه می‌کند که درختان خوب را پرورش می‌دهد و درختان خشک و بی‌ثمر را قطع می‌کند. درخت خشک به باغبان اعتراض می‌کند که چرا بی‌گناه سرش را می‌بُرد، در حالی که قامتش راست است و کج نیست. باغبان پاسخ می‌دهد که مشکل اصلی تو «خشکی» توست، یعنی فقدان استعداد و قابلیت درونی برای زندگی.

این بیت، ادامهٔ سخن باغبان است و حالت ایده‌آل را توصیف می‌کند: اگر تو «تَر» و باطراوت بودی (یعنی قابلیت پذیرش داشتی)، می‌توانستی «آب حیات» را که نماد فیض و معرفت الهی است، به سوی خود جذب کنی و در آن غرق شوی. «آب حیات» در اینجا صرفاً یک مایهٔ حیات‌بخش بیرونی نیست، بلکه حقیقتی است که وجود مستعد، خود آن را به درون می‌کشد و با آن یکی می‌شود. مولانا تأکید می‌کند که مشکل اصلی، کجی و راستی ظاهری نیست، بلکه قابلیت یا عدم قابلیت باطنی برای دریافت رحمت الهی است. درخت خشک، به دلیل ذات و «تخم بد» خود، از این موهبت محروم است.