M2:2706 — ره‌زنی و من غریب و تاجرم / هر لباساتی که آری کی خرم

این بیت بخشی از گفتگوی معاویه با ابلیس است. ابلیس معاویه را برای نماز صبح بیدار کرده و معاویه که از این کار در شگفت است، به نیت واقعی او شک می‌کند.

معاویه در اینجا خود را به یک بازرگان غریب تشبیه می‌کند که در حال سفر است و کالایی ارزشمند (ایمان و اعمال صالح) به همراه دارد. او ابلیس را به یک راهزن تشبیه می‌کند که قصد دزدی این سرمایه را دارد. «لباساتی که آری» (کالاهایی که عرضه می‌کنی) استعاره از همان کار به ظاهر خوب، یعنی بیدار کردن برای نماز است. معاویه می‌گوید همان‌طور که یک تاجر عاقل از یک دزد سر گردنه خرید نمی‌کند، من هم این پیشنهاد به ظاهر خوب تو را قبول نمی‌کنم، زیرا می‌دانم که این یک دام و فریب است تا در فرصتی دیگر، ضربه‌ای بزرگ‌تر بزنی و کل سرمایه‌ام را بربایی.