M2:2712 — من به حجت بر نیایم با بلیس / کوست فتنهٔ هر شریف و هر خسیس

این بیت بخشی از مناجات و شکایت معاویه به درگاه خداوند از دست ابلیس است. معاویه پس از آنکه ابلیس او را برای نماز صبح بیدار می‌کند، به نیت پلید او شک می‌کند و درمی‌یابد که حتی در ظاهرِ یک کار نیک، دامی شیطانی نهفته است. او در این بیت به عجز خود در برابر منطق‌تراشی‌ها و استدلال‌های فریبنده‌ی شیطان اعتراف می‌کند.

منطق معاویه این است: وقتی ابلیس توانست شخصیتی چون آدم (ع) را که خداوند به او «عَلَّمَ الْأَسْمَاءَ» آموخته بود، بفریبد و از بهشت بیرون کند، من که جای خود دارم. فتنه‌ی ابلیس فراگیر است و هیچ‌کس، نه انسان‌های شریف و بلندمرتبه و نه مردمان عادی و فرومایه، از دام او در امان نیست. بنابراین، معاویه از خداوند یاری می‌طلبد، زیرا می‌داند که تنها با نیروی عقل و استدلال خود نمی‌تواند در این مبارزه پیروز شود و تنها لطف و دستگیری خداوند می‌تواند او را از این ورطه نجات دهد.