M2:2722 — پس جواب او سکوت است و سکون / هست با ابله سخن گفتن جنون

این بیت نتیجه‌گیری منطقی ابیات پیشین در داستان جدال ابلیس با انسانی است که گناهان خود را به گردن او می‌اندازد. مولانا از زبان ابلیس توضیح می‌دهد که وقتی با فردی بدگمان و خیال‌پرداز روبرو هستی که هر حرف حقی را بهانه‌ای برای تقویت باورهای غلط خود می‌کند، هرگونه بحث و استدلال بی‌ثمر است.

در چنین شرایطی، کلام حق نیز در ذهن بیمار او به ابزاری برای شر تبدیل می‌شود، همان‌طور که شمشیر یک مجاهد در دست دزد، وسیله‌ای برای جنایت می‌گردد. بنابراین، عقل سلیم حکم می‌کند که در مقابل چنین فردی سکوت اختیار کنی. ادامه دادن بحث با کسی که گوش شنوا ندارد و منطق را نمی‌پذیرد، تنها انرژی را هدر می‌دهد و نشان از بی‌خردی گوینده دارد. این سکوت، نه از سر ضعف، بلکه از روی حکمت و برای پرهیز از دامن زدن به آشفتگی و جنون است.