M2:2745 — پس دروغ و عشوه‌ات را گوش کرد / غره گشت و زهر قاتل نوش کرد

این بیت بخشی از گفتگوی معاویه با ابلیس است. ابلیس در اینجا توضیح می‌دهد که چگونه انسان‌ها فریب او را می‌خورند. او به عنوان نمونه، داستان آدم را پیش می‌کشد. به گفتهٔ او، حرص و طمع آدم برای خوردن گندم، سلامت باطنی و قدرت تشخیص او را زایل کرد.

در نتیجه، آدم به دروغ‌ها و وعده‌های فریبندهٔ ابلیس («عشوه») گوش داد. او مغرور شد («غره گشت») و گمان کرد که با خوردن آن میوه به جایگاهی ابدی و فراتر دست خواهد یافت. مولانا این عمل را به «نوشیدن زهر قاتل» تشبیه می‌کند، زیرا این نافرمانی به قیمت از دست دادن بهشت و ورود رنج و مرگ به زندگی انسان تمام شد. این بیت نشان می‌دهد که چگونه هوا و هوس، قدرت تشخیص حق از باطل را از انسان می‌گیرد و او را به سوی نابودی می‌کشاند.