M2:2919 — می‌دوی این سو و آن سو خشک‌لب / کاروان شد دور و نزدیکست شب

این بیت وضعیت سالک سرگردانی را به تصویر می‌کشد که حقیقتِ خود (شتر گمشده) را از دست داده و در دنیای بیرون به دنبالش می‌گردد. مولانا او را با لبان خشکیده توصیف می‌کند که نماد تشنگی معنوی و اضطراب درونی اوست. دویدن به «این سو و آن سو» نشانگر تلاش‌های پراکنده و بی‌نتیجهٔ او در جهان مادی است.

در همین حال، دو خطر بزرگ او را تهدید می‌کند: «کاروان دور شد» و «شب نزدیک است». کاروان، استعاره از عمر، زمان، یا همراهان طریق حق است که منتظر کسی نمی‌مانند و به سرعت در حال گذرند. شب نیز نماد مرگ، پایان فرصت‌ها، یا فرورفتن در تاریکی جهل و غفلت است. پیام مولانا هشداری است به سالک که وقت تنگ است؛ جستجوی حقیقت در بیرون و با اتکا به نشانه‌های غلط دیگران، تنها او را از مقصد دورتر و به پایان فرصت نزدیک‌تر می‌کند.