M2:2949 — می‌نماید مار اندر چشم مال / هر دو چشم خویش را نیکو بمال

این بیت در ادامهٔ بحث تمییز و تشخیص حقیقت از باطل آمده است. مولانا پیش از این گفته بود که نه می‌توان همهٔ مدعیان معنویت را بر حق دانست و نه همه را باطل شمرد. هنر عارف، مانند تاجر خبره، در همین تشخیص است.

در اینجا مولانا به یک خطای رایج در میان برخی زاهدان اشاره می‌کند: بدبینی مطلق به دنیا و ثروت. او می‌گوید اگر «مال» (نماد امور دنیوی) در چشم تو فقط به شکل «مار» (نماد خطر و شر) به نظر می‌رسد، شاید این نگاه حاصل یک توهم یا پیش‌داوری باشد. دعوت به «مالیدن چشم» کنایه‌ای است از بازنگری در دیدگاه خود و زدودن غبار تعصب و قضاوت عجولانه. این بیت هشداری است علیه زهد افراطی و یک‌جانبه‌نگری که هر امر دنیوی را ذاتاً پلید می‌شمارد. در نگاه مولانا، دنیا می‌تواند وسیله‌ای برای تعالی باشد، همان‌طور که می‌تواند حجاب راه شود؛ مهم، بصیرت و نیت سالک است، نه حذف کامل صورت مسئله.