M2:3208 — حکمت دنیا فزاید ظن و شک / حکمت دینی پرد فوق فلک

این بیت در ادامهٔ گفتگوی مرد عرب با فیلسوف بیان می‌شود. عرب، حکمت فیلسوف را که از جنس «حکمت دنیا» است، رد می‌کند. از نظر او، این نوع دانش که از طبع و خیال سرچشمه می‌گیرد و از نور الهی بی‌بهره است (بیت قبل)، حاصلی جز افزایش تردید و سردرگمی ندارد. این دانش، انسان را در لایه‌های سطحی واقعیت و چون و چراهای بی‌پایان گرفتار می‌کند.

در مقابل، «حکمت دینی» قرار دارد. این حکمت، معرفتی است که از منبع وحی و شهود الهی نشأت می‌گیرد. کارکرد این حکمت، رهایی‌بخش است؛ به جای آنکه انسان را در زمینِ شک و گمان میخکوب کند، به او بال پرواز می‌دهد تا از عالم مادی فراتر رود و به حقایق معنوی دست یابد. این پرواز «فوق فلک»، استعاره‌ای از عروج روحانی و رسیدن به یقینی است که فراتر از استدلال‌های عقلی و دنیوی قرار دارد.