M2:7 — مطلع تاریخ این سودا و سود / سال اندر ششصد و شصت و دو بود

In this couplet, Rumi provides a precise historical anchor for the resumption of his masterwork. After a significant hiatus following the completion of Book One, the composition (which he refers to as a spiritual 'commerce and gain') began again in the year 662 AH.

According to Dr. Soroush, this specific date—noted elsewhere as the auspicious 15th of Rajab—gives us a clear timeline for the rest of the Masnavi. Because Rumi passed away in 672 AH, we know with certainty that the remaining five books were composed over the final ten years of his life. This means he averaged about two years per book, with the conclusion of the sixth book ultimately coinciding with the end of his life.

مولانا در اینجا تاریخ دقیق از سرگیری سرودن مثنوی پس از یک وقفه را ذکر می‌کند. این «روز استفتاح» یا روز گشایش و شروع دوباره، بنا بر قراین، پانزدهم ماه رجب بوده که در فرهنگ اسلامی روزی مبارک به شمار می‌رفته و مولانا نیز آن را به فال نیک گرفته است.

با دانستن این تاریخ، می‌توانیم زمان‌بندی سرودن باقی مثنوی را محاسبه کنیم. از آنجایی که مولانا در سال ۶۷۲ هجری درگذشت، ده سال فرصت باقی بوده است. در این ده سال، پنج دفتر باقی‌مانده (از دفتر دوم تا ششم) سروده شده‌اند. این یعنی به طور متوسط، هر دو سال یک دفتر از مثنوی به پایان رسیده و اتمام دفتر ششم تقریباً با پایان عمر مولانا همزمان بوده است.