M5:1164 — عشق چون وافیست وافی می‌خرد / در حریف بی‌وفا می‌ننگرد

این بیت در ادامه‌ی توصیف دشواری‌ها و شأن والای عشق بیان می‌شود. مولانا می‌گوید عشق یک رابطه‌ی دوطرفه است که بر اساس وفاداری بنا می‌شود. همان‌طور که عشق خود «وافی» است، یعنی کامل و وفادار به پیمانش، در مقابل نیز تنها جویای یارانی است که اهل وفا باشند و در این راه پایداری کنند.

عشق به مثابه‌ی یک خریدار هوشیار است که جنس اصل را از تقلبی تشخیص می‌دهد. او به «حریف بی‌وفا»، یعنی کسی که با اولین سختی و رنج میدان را خالی می‌کند و پیمان خود را می‌شکند، حتی نگاه هم نمی‌کند. این بی‌اعتنایی، بهای بی‌وفایی است. در ابیات بعدی، مولانا این وفاداری را به «عهد» و ریشه‌ی درخت تشبیه می‌کند. عشق حقیقی به دنبال ریشه‌ای استوار است، نه شاخ و برگ‌های ظاهری که با اولین باد فرو می‌ریزند. بنابراین، شرط ورود به ساحت عشق و برخورداری از توجه آن، پایداری و وفای به عهد است.