M5:2855 — باز زفت و فربه و لَمتُر شود / آن تنش از پیه و قوّت پُر شود

این بیت نقطهٔ اوج چرخهٔ روزانهٔ گاو را به تصویر می‌کشد. پس از آنکه شب را با غصه و ترس از گرسنگی به صبح رسانده و چون «خلال» (چوب نازک) لاغر شده، با دیدن لطف بی‌پایان خداوند که دشت را دوباره سبز کرده، تمام اضطرابش را فراموش می‌کند و با حرص و ولعی حیوانی (که مولانا آن را «جوع البقر» می‌نامد) به چریدن مشغول می‌شود.

نتیجهٔ این فراموشی و زیاده‌روی، فربهی و سنگینی است. مولانا با استفاده از سه واژهٔ «زفت»، «فربه» و «لمتر» بر ابعاد این چاقی اغراق‌آمیز تأکید می‌کند. این چاقی صرفاً فیزیکی نیست، بلکه نماد غرق شدن کامل در نعمت‌های مادی و غفلت از منبع اصلی آن، یعنی خداوند، است. این سیری و فربهی، خود زمینه را برای اضطراب شب بعد فراهم می‌کند. گاو (که نماد نفس انسان است) به جای آنکه از این تجربهٔ تکرارشونده درس اعتماد و توکل بگیرد، تنها میان دو قطب ترس از نداری و حرص برای برخورداری در نوسان است.