M5:3688 — که اعذنی خالقی من شره / لا تحرمنی انل من بره

مولانا در این بخش، هر فکر و اندیشه‌ای را که به دل انسان وارد می‌شود، به «مهمان» تشبیه می‌کند. او توصیه می‌کند که با هر مهمانی، حتی اگر ظاهری ناخوشایند و «ترش‌رو» داشته باشد، باید با گشاده‌رویی و احترام برخورد کرد. همان‌طور که ایوبِ پیامبر با بیماری و بلا که «مهمان خدا» بود، با صبر و محبت رفتار کرد.

این بیت که به زبان عربی آمده، دعایی است که سالک باید در مواجهه با این مهمانانِ درون بر زبان آورد. این دعا دو بخش دارد: نخست، پناه بردن به خدا از شرّ و آسیب احتمالی آن فکر («اعذنی... من شره»). دوم، درخواست بهره‌مندی از خیر و نیکیِ نهفته در آن («لا تحرمنی... من بره»).

این نگاه، رویکردی فعالانه و هوشیارانه به زندگی درونی را آموزش می‌دهد. به جای سرکوب یا نادیده گرفتن افکار (به‌ویژه افکار منفی و غم‌انگیز)، مولانا پیشنهاد می‌کند که با آنها روبرو شویم، اما با سپری از دعا و توکل. هر فکری، حتی اگر در ظاهر ناگوار باشد، می‌تواند حامل خیر و موهبتی باشد. وظیفه‌ی ما استقبال از آن و سپردن نتیجه به خداوند است تا شرّ آن را بگرداند و خیرش را نصیب ما کند.