M5:3693 — بوک آن گوهر به دست او بود / جهد کن تا از تو او راضی رود

مولانا در این بخش، اندیشه‌هایی را که به ذهن انسان خطور می‌کنند، به مهمانانی تشبیه می‌کند که به خانه‌ی دل وارد می‌شوند. او به‌ویژه درباره‌ی «فکر غم» یا اندیشه‌های منفی و ناراحت‌کننده صحبت می‌کند و توصیه می‌کند که حتی با این مهمانانِ به ظاهر «ترش‌رو» نیز باید با گشاده‌رویی و احترام برخورد کرد.

این بیت، دلیل این مهمان‌نوازی را بیان می‌کند. مولانا می‌گوید شاید همین اندیشه‌ی غم‌انگیز، مانند مسافری باشد که گوهری گرانبها با خود حمل می‌کند. این «گوهر» می‌تواند یک بصیرت معنوی، درسی برای رشد روحی، یا کلید حل یک مشکل باشد که در دلِ همان سختی و ناراحتی پنهان شده است. بنابراین، باید تلاش کرد تا با این اندیشه به بهترین شکل مواجه شد و آن را گرامی داشت. هدف این است که وقتی این حالت روحی سپری می‌شود و «مهمان» خانه دل را ترک می‌کند، با خاطره‌ای خوش و رضایت کامل برود. این رضایت، نشانه‌ی آن است که ما توانسته‌ایم هدیه‌ی پنهان آن را دریافت کنیم و از آزمون سربلند بیرون آییم.