M5:3701 — اصل دان آن را بگیرش در کنار / بازره دایم ز مرگ انتظار

در این بخش از مثنوی، مولانا افکار و احوال درونی را به مهمانانی تشبیه می‌کند که به خانه‌ی دل ما وارد می‌شوند. او توصیه می‌کند که با هر «فکر مهمان»، هرچند ناخوشایند، با احترام و مهمان‌نوازی برخورد کنیم، زیرا ممکن است حامل پیامی الهی باشد.

این بیت نتیجه‌گیری مستقیم ابیات پیشین است. مولانا می‌گوید اگر فکری را که اکنون به سراغت آمده، فرعی و بی‌اهمیت بدانی و همواره منتظر یک فکر یا حال «اصلی» و بهتر در آینده باشی، زندگی‌ات به «انتظار» تبدیل می‌شود. این انتظار، خود نوعی زهر و مرگ تدریجی است، زیرا تو را از زندگی در لحظه‌ی حال بازمی‌دارد و در حسرت و تعلیق دائمی نگه می‌دارد.

راه رهایی از این «مرگِ انتظار» این است که همان فکر یا حال کنونی را «اصل» بدانی و آن را کاملاً بپذیری و در آغوش بگیری. با پذیرش کامل «آنچه هست»، از رنجِ خواستنِ «آنچه نیست» آزاد می‌شوی. این پذیرش، کلید زندگی واقعی و رهایی از اضطراب آینده است.