M5:39 — بازشان زنده کن از نوعی دگر / که نباشد بعد از آن زیشان ضرر

این بیت در ادامهٔ تمثیل حضرت ابراهیم (خلیل) و چهار پرنده است. مولانا این چهار پرنده را نمادی از چهار خصلت ویرانگر نفس می‌داند: حرص (بط)، شهوت (خروس)، جاه‌طلبی (طاووس)، و آرزوهای دور و دراز دنیوی (زاغ).

در ابیات قبل، مولانا سالک را همچون «خلیلِ وقت» خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که سر این چهار پرنده را بِبُرد؛ یعنی این صفات را در خود «بکُشد» و امیال نفسانی را سرکوب کند. اما عرفان مولانا به نابودی و سرکوبِ صِرف ختم نمی‌شود. این بیت یک گام اساسی و تکمیلی را معرفی می‌کند: «باززنده کردن».

کشتن این صفات به معنای نابود کردن قوای طبیعی انسان نیست، بلکه به معنای رها کردن آنها از اسارتِ «خود» و نفس امّاره است. پس از این «مرگ»، این نیروها باید «به نوعی دیگر» زنده شوند؛ یعنی در خدمت اهداف روحانی و الهی قرار گیرند. برای مثال، شهوت به عشق الهی، حرص به اشتیاق برای معرفت، و جاه‌طلبی به همت بلند در سلوک معنوی تبدیل می‌شود. در این حالت دگرگون‌شده، این صفات نه تنها دیگر «ضرر» و آسیبی ندارند، بلکه به ابزاری قدرتمند برای رشد معنوی بدل می‌شوند.