M5:61 — تا خوری زشت و بری زشت و شتاب / نی مروت نی‌تانی نی ثواب

این بیت نتیجهٔ مستقیم بیت‌های پیشین است. مولانا توضیح می‌دهد که «شتاب» و «عجله» از وسوسه‌های شیطان سرچشمه می‌گیرد. شیطان با ترساندن انسان از فقر و نداری، او را به حرص و ولع وامی‌دارد.

نتیجهٔ این شتابزدگی، رفتاری «زشت» است: زشت خوردن (یعنی با حرص و بدون توجه به دیگران) و زشت بردن (یعنی چپاول کردن و مال‌اندوزی بی‌رویه). چنین رفتاری از سه فضیلت اصلی تهی است:

1. مروت: جوانمردی و انسانیت. فرد عجول و حریص، دیگران را زیر پا می‌گذارد و منش کریمانه را فراموش می‌کند.
2. تأنی: آرامش، درنگ و وقار. این ویژگی که در بیت‌های قبل «پرتو رحمان» خوانده شده، نقطهٔ مقابل «شتاب» شیطانی است. کسی که به روزی‌رسان بودن خداوند ایمان دارد، با آرامش و طمأنینه زندگی می‌کند.
3. ثواب: پاداش معنوی و اخروی. اعمالی که از سر ترس و حرص انجام شوند، فاقد نیت خالصانه و ارزش روحانی هستند و در نتیجه پاداشی به همراه ندارند.

در واقع، این بیت تصویری از انسان مادی‌گرایی را ترسیم می‌کند که به دلیل عدم توکل به خدا، در یک چرخهٔ باطل از ترس، شتاب و رفتار زشت گرفتار شده است.