M5:73 — هر یکی یاری یکی مهمان گزید / در میان، یک زَفت بود و بی‌ندید

این بیت، صحنه‌ی آغازین داستانی است که مولانا برای شرح حدیث «کافر در هفت روده می‌خورد و مؤمن در یک روده» نقل می‌کند. گروهی از مسافران فقیر به مسجد پیامبر پناه آورده‌اند و پیامبر از یارانش می‌خواهد تا هر یک، یکی از آنان را مهمان کنند.

یاران با اشتیاق این کار را انجام می‌دهند، اما انتخاب‌هایشان بر اساس ظاهر و پسند شخصی است. در این میان، مردی که مولانا او را «زَفت» و «بی‌نَدید» توصیف می‌کند، یعنی درشت‌هیکل، زمخت و از نظر ظاهر ناپسند، از سوی همه نادیده گرفته می‌شود. این انتخاب‌گری یاران، هرچند از روی خیرخواهی است، اما هنوز رنگی از قضاوت‌های دنیوی و ظاهربینی دارد. در واقع، این مرد آزمونی برای جمع است؛ کسی که ظاهرش دافعه دارد و کسی حاضر به پذیرایی از او نیست. همین تنها ماندن اوست که زمینه را برای نقش‌آفرینی شخص پیامبر (ص) فراهم می‌آورد تا او را به خانه ببرد و درسی بزرگ‌تر به یاران و خوانندگان بیاموزد.