بخش ۱۰۷ - حکایت آن شخص کی از ترس خویشتن را در خانه‌ای انداخت رخ زرد چون زعفران لبها کبود چون نیل دست لرزان چون برگ درخت خداوند خانه پرسید کی خیرست چه واقعه است گفت بیرون خر می‌گیرند به سخره گفت مبارک خر می‌گیرند تو خر نیستی چه می‌ترسی گفت خر به جد می‌گیرند تمییز برخاسته است امروز ترسم کی مرا خر گیرند

เรื่องราวของชายผู้หนึ่งที่โยนตัวเองเข้าไปในบ้านด้วยความกลัว หน้าเหลืองซีดเหมือนหญ้าฝรั่น ริมฝีปากม่วงคล้ำเหมือนคราม มือสั่นเหมือนใบไม้ เจ้าของบ้านถามว่า “มีอะไรหรือ” เขาตอบว่า “พวกเขากำลังจับลาข้างนอกเพื่อใช้แรงงาน” เจ้าของบ้านกล่าวว่า “พวกเขากำลังจับลาอยู่ เจ้าไม่ใช่ลา แล้วเจ้าจะกลัวอะไร” เขาตอบว่า “พวกเขากำลังจับลาอย่างจริงจัง ความแตกต่างได้หายไปแล้ว วันนี้ฉันกลัวว่าพวกเขาจะจับฉันเป็นลา”