بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

มีผู้หนึ่งถามนักปราชญ์ผู้มีญาณวิเศษว่า “หากผู้ใดร้องไห้เสียงดัง และคร่ำครวญในขณะละหมาด การละหมาดของเขาจะโมฆะหรือไม่” เขาตอบว่า “น้ำตานั้นชื่อว่าอะไร ขึ้นอยู่กับว่าผู้ร้องไห้ได้เห็นอะไร หากเขาร้องไห้ด้วยความปรารถนาในพระเจ้า หรือสำนึกผิดในบาป การละหมาดของเขาจะไม่เสีย แต่จะสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เพราะ ‘ไม่มีการละหมาดใดนอกจากด้วยการมีจิตใจที่จดจ่อ’ แต่หากเขาร้องไห้ด้วยความเจ็บป่วยทางร่างกาย หรือการพลัดพรากจากบุตร การละหมาดของเขาจะเสียไป เพราะแก่นแท้ของการละหมาดคือการละทิ้งร่างกายและละทิ้งบุตร เหมือนอิบรอฮีมที่ยอมพลีบุตรเพื่อความสมบูรณ์ของการละหมาด และยอมมอบร่างกายให้ไฟของนัมรูด และคำสั่งมายังมุศเฏาะฟา (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ที่ว่า ‘จงปฏิบัติตามศาสนาของอิบรอฮีม แท้จริงอิบรอฮีมคือแบบอย่างที่ดีงามแก่พวกท่านแล้ว’