M2:2694 — او مرا غماز کرد و راست‌گو / تا بگویم زشت کو و خوب کو

این بیت بخشی از دفاعیه‌ی ابلیس در پاسخ به معاویه است. ابلیس در اینجا نقش خود را در جهان توضیح می‌دهد. او ادعا می‌کند که خالق شر و زشتی نیست، بلکه تنها یک «آینه» یا «محک» است که خداوند او را برای تمایز نهادن میان خیر و شر گماشته است. وظیفه‌ی او، به گفته‌ی خودش، صرفاً افشاگری و نشان دادن است؛ او همچون یک «غمّاز» (خبرچین) صادق عمل می‌کند که با وسوسه‌هایش، جوهر واقعی انسان‌ها را برملا می‌سازد و نشان می‌دهد که چه کسی مسیر زشتی را برمی‌گزیند و چه کسی راه خوبی را.

منطق ابلیس این است که او تنها یک «داعی» (دعوت‌کننده) است و نه «خالق». همان‌طور که پیامبران به نیکی دعوت می‌کنند، او به شهوات فرامی‌خواند و انتخاب نهایی با خود انسان است. بنابراین، او خود را ابزاری در دست خداوند برای آزمودن و آشکار ساختن باطنِ آدمیان معرفی می‌کند، نه منشأ اصلی گناه. این بیت بر این نکته تأکید دارد که وجود ابلیس، شرطِ لازم برای تمایز یافتن نیکوکار از بدکار است.