Magbasa› Daftar 2› Ang panunumpa ng alipin sa katapatan at pagtatapat ng kanyang kaibigan mula sa kanyang dalisay na pag-aakala.› Taludtod 997
M2:997 — یک زمان بی کار نتوانی نشست / تا بدی یا نیکیی از تو نجست
M2:997
Kahulugan · به زبانِ تو — Iyong wika · AI
انسان ذاتاً موجودی فعال است و نمیتواند آرام و ساکن بماند؛ همواره میلی درونی او را به انجام کاری، چه خوب و چه بد، وامیدارد.
این بیت در ادامهٔ گفتگوی شاه و غلام بیان میشود و یک اصل مهم در جهانبینی مولوی را توضیح میدهد: حکمت آفرینش، ظهور و آشکار شدن امور پنهان است. همانطور که خداوند آنچه را در علم ازلی خود میدانست در جهان هستی پدیدار کرد، انسان نیز نمیتواند استعدادها، نیتها و گرایشهای درونی خود را برای همیشه پنهان نگه دارد.
مولوی میگوید یک نیروی درونی و یک «تقاضا»ی دائمی در وجود انسان هست که او را به عمل وامیدارد. این بیقراری و ناتوانی از بیکار نشستن، همان ابزاری است که باعث میشود آنچه در ضمیر و باطن ماست، در قالب کردار نیک یا بد، در جهان خارج آشکار شود. در واقع، اعمال ما ترجمان بیرونی نیتهای پنهان ما هستند. این بیت، طبیعت پویای انسان را به تصویر میکشد که پیوسته در حال «جستن» و پدیدار کردن چیزی از خود است.
- نجست
- سر نزد، پدیدار نشد، بیرون نیامد (از مصدر «جستن»)
- یک زمان
- یک لحظه، اندک زمانی
Talakayan — Magtanong tungkol sa beyt na ito — sasagutin mula sa Masnavi, bawat taludtod ay tutukuyin
Ang iyong usapan ay mananatili sa device na ito maliban kung ibabahagi mo.
Mga itinanong ng mambabasa0
Wala pang naibabahaging tanong — ang sa iyo ay maaaring maging una.