Magbasa› Daftar 2› Seksyon 32 ← nakaraan · susunod →

بخش ۳۲ - تتمهٔ حسد آن حشم بر آن غلام خاص

Pagpapatuloy ng inggit ng mga lingkod sa espesyal na alipin

  1. M2:1562 قصهٔ شاه و امیران و حسدبر غلام خاص و سلطان خرد
  2. M2:1563 دور ماند از جر جرار کلامباز باید گشت و کرد آن را تمام
  3. M2:1564 باغبان ملک با اقبال و بختچون درختی را نداند از درخت
  4. M2:1565 آن درختی را که تلخ و رد بودو آن درختی که یکش هفصد بود
  5. M2:1566 کی برابر دارد اندر تربیتچون ببیندشان به چشم عاقبت
  6. M2:1567 کان درختان را نهایت چیست برگرچه یکسانند این دم در نظر
  7. M2:1568 شیخ کو ینظر بنور الله شداز نهایت وز نخست آگاه شد
  8. M2:1569 چشم آخُربین ببست از بهر حقچشم آخِربین گشاد اندر سبق
  9. M2:1570 آن حسودان بد درختان بوده‌اندتلخ گوهر شوربختان بوده‌اند
  10. M2:1571 از حسد جوشان و کف می‌ریختنددر نهانی مکر می‌انگیختند
  11. M2:1572 تا غلام خاص را گردن زنندبیخ او را از زمانه بر کنند
  12. M2:1573 چون شود فانی چو جانش شاه بودبیخ او در عصمت الله بود
  13. M2:1574 شاه از آن اسرار واقف آمدههمچو بوبکر ربابی تن زده
  14. M2:1575 در تماشای دل بدگوهرانمی‌زدی خنبک بر آن کوزه‌گران
  15. M2:1576 مکر می‌سازند قومی حیله‌مندتا که شه را در فقاعی در کنند
  16. M2:1577 پادشاهی بس عظیمی بی کراندر فقاعی کی بگنجد ای خران
  17. M2:1578 از برای شاه دامی دوختندآخر این تدبیر ازو آموختند
  18. M2:1579 نحس شاگردی که با استاد خویشهمسری آغازد و آید به پیش
  19. M2:1580 با کدام استاد استاد جهانپیش او یکسان هویدا و نهان
  20. M2:1581 چشم او ینظر بنور الله شدهپرده‌های جهل را خارق بده
  21. M2:1582 از دل سوراخ چون کهنه گلیمپرده‌ای بندد به پیش آن حکیم
  22. M2:1583 پرده می‌خندد برو با صد دهانهر دهانی گشته اشکافی بر آن
  23. M2:1584 گوید آن استاد مر شاگرد راای کم از سگ نیستت با من وفا
  24. M2:1585 خود مرا استا مگیر آهن‌گسلهمچو خود شاگرد گیر و کوردل
  25. M2:1586 نه از منت یاریست در جان و روانبی منت آبی نمی‌گردد روان
  26. M2:1587 پس دل من کارگاه بخت تستچه شکنی این کارگاه ای نادرست
  27. M2:1588 گوییش پنهان زنم آتش‌زنهنی به قلب از قلب باشد روزنه
  28. M2:1589 آخر از روزن ببیند فکر تودل گواهیی دهد زین ذکر تو
  29. M2:1590 گیر در رویت نمالد از کرمهرچه گویی خندد و گوید نعم
  30. M2:1591 او نمی‌خندد ز ذوق مالشتاو همی‌خندد بر آن اسگالشت
  31. M2:1592 پس خداعی را خداعی شد جزاکاسه زن کوزه بخور اینک سزا
  32. M2:1593 گر بدی با تو ورا خندهٔ رضاصد هزاران گل شکفتی مر ترا
  33. M2:1594 چون دل او در رضا آرد عملآفتابی دان که آید در حمل
  34. M2:1595 زو بخندد هم نهار و هم بهاردر هم آمیزد شکوفه و سبزه‌زار
  35. M2:1596 صد هزاران بلبل و قمری نواافکنند اندر جهان بی‌نوا
  36. M2:1597 چونک برگ روح خود زرد و سیاهمی‌ببینی چون ندانی خشم شاه
  37. M2:1598 آفتاب شاه در برج عتابمی‌کند روها سیه همچون کتاب
  38. M2:1599 آن عطارد را ورقها جان ماستآن سپیدی و آن سیه میزان ماست
  39. M2:1600 باز منشوری نویسد سرخ و سبزتا رهند ارواح از سودا و عجز
  40. M2:1601 سرخ و سبز افتاد نسخ نوبهارچون خط قوس و قزح در اعتبار
Buod at mensahe Malalim na komentaryo