M5:3673 — خانه می‌روبد به تندی او ز غیر / تا در آید شادی نو ز اصل خیر

در این بخش از مثنوی، مولانا افکار مختلف، به‌ویژه «فکر غم» را به مهمانانی تشبیه می‌کند که به خانهٔ دل ما وارد می‌شوند. او توضیح می‌دهد که نباید از مهمانِ غمگین روی برگرداند، زیرا این غم در واقع در حال خدمت به ماست.

این بیت، کارکرد آن «مهمان غم» را روشن می‌کند. غم با «تندی» و قاطعیت، خانهٔ دل را از «غیر» جارو می‌کند. «غیر» در اینجا به معنای هر چیزی است که خدا نیست: دلبستگی‌های دنیوی، شادی‌های سطحی و کهنه، افکار باطل و هر آنچه درون انسان را شلوغ و آشفته کرده است. این پاکسازی شاید در ظاهر تند و ناخوشایند به نظر برسد، اما در باطن، یک خانه‌تکانی ضروری است.

هدف از این پاکسازی، آماده کردن فضا برای ورود «شادی نو» است؛ یک سرور و بهجت تازه که از «اصل خیر»، یعنی از مبدأ و سرچشمهٔ الهی، نشأت می‌گیرد. بنابراین، غم یک نیروی ویرانگر نیست، بلکه یک عامل سازنده است که موانع را برطرف می‌کند تا راه برای تجلیات والاتر و شادی‌های عمیق‌تر و پایدارتر باز شود.