M5:3677 — غم ز دل هر چه بریزد یا برد / در عوض حقا که بهتر آورد

این بیت در ادامهٔ تمثیل «فکر به مثابهٔ مهمان» می‌آید. مولانا در ابیات پیشین، «غم» را به خدمتکاری تشبیه کرده که با تندی و جدیت، خانهٔ دل را از ناپاکی‌ها و تعلقات کهنه پاک می‌کند. غم، برگ‌های زرد را از شاخهٔ دل فرو می‌ریزد، ریشه‌های شادی‌های سطحی و قدیمی را از جا می‌کند و ریشه‌های کج و پوسیده را برمی‌کند.

این بیت نتیجهٔ آن پاکسازی را بیان می‌کند. مولانا تأکید می‌کند که این فرایندِ از دست دادن، صرفاً یک تخریب و تهی‌سازی نیست. غم هر چه را که از دل می‌گیرد - خواه شادی‌های کهنه، خواه وابستگی‌های بی‌ارزش - در واقع فضایی برای امری والاتر باز می‌کند. این یک معاملهٔ الهی است: در ازای آنچه از دست می‌رود، خداوند «بهتر» از آن را جایگزین می‌سازد. این نگاه، ماهیت غم را از یک نیروی مخرب به یک عامل ضروری برای رشد و تحول معنوی تغییر می‌دهد. غم، پیش‌درآمدِ شادی‌های اصیل‌تر و عمیق‌تری است که از «اصل خیر» یعنی از جانب خداوند سرچشمه می‌گیرد.