Oku› Defter 5› Dört kuşu kendine alıp onları kendine alıştır ayetinin tefsiri› Beyit 51
M5:51 — وقت تنگ و فرصت اندک، او مخوف / در بغل زد هر چه زودتر بی‌وقوف
M5:51
Anlam · به زبانِ تو — Kendi dilin · AI
Este verso describe la acción frenética de la persona avara, que, por miedo a la escasez, acapara todo lo que puede de forma indiscriminada y apresurada.
Este dístico pertenece a una alegoría en la que Rumi interpreta la historia coránica de Abraham y las cuatro aves (Corán 2:260). Aquí, las aves simbolizan cuatro rasgos negativos del alma (nafs): el pato es la avaricia, el pavo real la vanagloria, el cuervo los anhelos mundanos y el gallo la lujuria.
El verso se centra en el «pato de la avaricia» (baṭṭ-i ḥirṣ). Rumi lo describe como un saqueador frenético que, sintiendo que el tiempo es limitado y temiendo que otros le arrebaten lo que hay, se abalanza sobre todo indiscriminadamente. La imagen de «recoger en su regazo» (dar baghal zad) sin detenerse (bī-wuqūf) capta la esencia de la avaricia: un impulso ciego y temeroso que no distingue el valor de las cosas, simplemente acumula por pánico a la pérdida.
Este comportamiento se contrasta directamente con el del creyente, que actúa con calma y confianza en la providencia divina. La prisa del avaro nace del miedo y de una visión estrecha del mundo, mientras que la paciencia del creyente surge de la fe en la abundancia y justicia de Dios. Por lo tanto, el verso no es solo una descripción, sino una crítica a la ansiedad existencial que subyace a la codicia.
- مخوف
- Lleno de temor, atemorizado. Un préstamo del árabe que significa 'temible' pero que aquí se usa en el sentido de 'alguien que siente miedo'.
- در بغل زد
- Literalmente, 'golpeó en la axila/regazo'. Es una expresión idiomática que significa agarrar algo rápidamente y abrazarlo contra el cuerpo para asegurarlo; acaparar, apropiarse de algo con presteza.
- بی‌وقوف
- Sin pausa, sin detenerse, sin vacilación. Describe una acción continua e ininterrumpida, impulsada por la urgencia.
این بیت، شتابزدگی و ترسِ فرد حریص را توصیف می‌کند که از ترسِ از دست دادن فرصت، بدون فکر و تأمل، هر چیزی را با عجله برای خود جمع می‌کند.
این بیت در ادامهٔ توصیف «حرص» است که مولانا آن را به پرندهٔ «بط» تشبیه کرده است. حرص مانند غارتگری است که به سرزمینی حمله کرده و می‌داند که فرصت بسیار کمی برای جمع‌آوری غنیمت دارد. او از این می‌ترسد که مبادا غارتگر دیگری از راه برسد و فرصت را از او بگیرد یا صاحب اصلی مال بازگردد.
به همین دلیل، با ترس و شتاب (مخوف) و بدون درنگ و تفکر (بی‌وقوف)، هر آنچه را که به دستش می‌رسد، چه باارزش و چه بی‌ارزش، در بغل می‌کشد و در توبرهٔ خود می‌ریزد. این تصویر، رفتار روح حریص را نشان می‌دهد که از ترس فقر و تمام شدن فرصت‌ها (مانند عمر)، با عجله و بدون تشخیص، به دنبال انباشتن امور دنیوی است.
مولانا در ابیات بعدی، این رفتار شتاب‌زده را که از ترس و بی‌اعتمادی به روزی‌رسان سرچشمه می‌گیرد، در مقابل رفتار «مؤمن» قرار می‌دهد. مؤمن با آرامش و طمأنینه عمل می‌کند، زیرا به لطف و عدالت خداوند اعتماد دارد و می‌داند که روزی‌اش از بین نخواهد رفت.
- مخوف
- ترسان، هراسان، بیمناک
- در بغل زد
- کنایه از برداشتن و تصاحب کردن با عجله
- بی‌وقوف
- بدون توقف، بدون درنگ و تأمل
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.