بخش ۱۷۴ - رسیدن گوهر از دست به دست آخر دور به ایاز و کیاست ایاز و مقلد ناشدن او ایشان را و مغرور ناشدن او به گال و مال دادن شاه و خلعتها و جامگیها افزون کردن و مدح عقل مخطان کردن به مکر و امتحان که کی روا باشد مقلد را مسلمان داشتن مسلمان باشد اما نادر باشد کی مقلد ازین امتحانها به سلامت بیرون آید کی ثبات بینایان ندارد الا من عصم الله زیرا حق یکیست و آن را ضد بسیار غلط‌افکن و مشابه حق مقلد چون آن ضد را نشناسد از آن رو حق را نشناخته باشد اما حق با آن ناشناخت او چو او را به عنایت نگاه دارد آن ناشناخت او را زیان ندارد

Mücevherin elden ele en sonunda Ayaz'a ulaşması ve Ayaz'ın dirayeti. Onları taklit etmemesi ve Şah'ın verdiği lütuf ve ihsanlarla, bahşettiği hil'at ve giysilerle gururlanmaması. Ve hatasızların aklını, hile ve imtihanla övmesi: 'Kim taklitçiyi Müslüman olarak kabul edebilir? Müslüman olabilir ama nadirdir ki taklitçi bu imtihanlardan sağ salim çıksın, zira basiret sahiplerinin sebatına sahip değildir, Allah'ın koruduğu kimse hariç. Çünkü hak tektir ve onun birçok yanıltıcı ve hakka benzer zıttı vardır. Taklitçi o zıttı tanımadığı için hakkı da tanımamış olur. Ama hak, o tanımamasına rağmen onu inayetiyle korursa, o tanımaması ona zarar vermez.'