بخش ۶۲ - قصهٔ اهل ضروان و حسد ایشان بر درویشان کی پدر ما از سلیمی اغلب دخل باغ را به مسکینان می‌داد چون انگور بودی عشر دادی و چون مویز و دوشاب شدی عشر دادی و چون حلوا و پالوده کردی عشر دادی و از قصیل عشر دادی و چون در خرمن می‌کوفتی از کفهٔ آمیخته عشر دادی و چون گندم از کاه جدا شدی عشر دادی و چون آرد کردی عشر دادی و چون خمیر کردی عشر دادی و چون نان کردی عشر دادی لاجرم حق تعالی در آن باغ و کشت برکتی نهاده بود کی همه اصحاب باغ‌ها محتاج او بدندی هم به میوه و هم به سیم و او محتاج هیچ کس نی ازیشان فرزندانشان خرج عشر می‌دیدند منکر و آن برکت را نمی‌دیدند هم‌چون آن زن بدبخت که کدو را ندید و خر را دید

Darvan halkının hikayesi ve onların dervişlere olan hasetleri. Babamız, saf gönüllülüğünden bağın gelirinin çoğunu yoksullara verirdi. Üzüm olduğunda onda birini, kuru üzüm ve pekmez olduğunda onda birini, helva ve palude yaptığında onda birini, ekin olduğunda onda birini, harman dövdüğünde karışık yığından onda birini, buğday samandan ayrıldığında onda birini, un yaptığında onda birini, hamur yaptığında onda birini, ekmek yaptığında onda birini verirdi. Kaçınılmaz olarak, Hakk Teâlâ o bağa ve ekinine bir bereket vermişti ki, diğer tüm bağ sahipleri ona muhtaç olurdu, hem meyve hem de para için; o ise hiç kimseye muhtaç olmazdı. Çocukları onda bir harcamasını görürlerdi, inkar ederlerdi ama bereketi görmezlerdi; tıpkı kabağı görmeyen ve eşeği gören o bedbaht kadın gibi.