M2:36 — گفت یار بد بلا آشفتن است / چونک او آمد طریقم خفتن است

Bait ini menyimpulkan perumpamaan sebelumnya tentang pohon. Di musim semi, pohon berinteraksi dengan "kawan baik" (angin sepoi-sepoi) dan berbunga. Namun, saat "kawan yang berlawanan" (musim gugur yang dingin) tiba, pohon itu menarik diri, seolah-olah tidur di bawah selimut.

Rumi menggunakan ini sebagai metafora untuk jiwa. Bergaul dengan kawan yang buruk atau jahil akan menimbulkan kekacauan batin dan merusak spiritualitas. Oleh karena itu, "terlelap" atau menarik diri bukanlah tindakan pengecut, melainkan sebuah strategi bijaksana untuk menjaga kesucian batin. Seperti yang dijelaskan di bait-bait selanjutnya, tidur ini mirip dengan tidurnya para Aṣḥāb al-Kahf (Penghuni Gua), yang merupakan bentuk perlindungan ilahi dan kesadaran yang lebih tinggi, jauh lebih baik daripada "terjaga" dalam pergaulan dengan tiran.

این بیت زبان حال درختی است که در بیت‌های قبل وصف شد. مولانا دوستی و همنشینی را به دو فصل تشبیه می‌کند: بهار و پاییز. درخت در بهار، که یار موافق اوست، شکوفا می‌شود و به بار می‌نشیند. اما با آمدن پاییز، که «یارِ خلاف» و ناسازگار است، درخت چهره در هم می‌کشد و به درون خود پناه می‌برد و به خواب زمستانی فرو می‌رود.

این بیت، این کناره‌گیری را توضیح می‌دهد. «یار بد» همچون بلایی است که جز آشفتگی و پریشانی به ارمغان نمی‌آورد. بنابراین، خردمندانه‌ترین کار در مواجهه با او، «خفتن» است. این «خواب» صرفاً یک امر فیزیکی نیست، بلکه کنایه از انزوا، قطع ارتباط و حفظ خود از تأثیرات مخرب اوست. همان‌طور که در بیت‌های بعدی به اصحاب کهف اشاره می‌شود، گاهی خوابیدن و غیبت، خود نوعی بیداری و محافظت از گوهر جان در برابر محیط فاسد (دقیانوس) است. این خواب، یک عقب‌نشینی فعال و هوشمندانه برای حفظ آرامش و سلامت معنوی است.