M3:125 — می‌شمارد می‌دهد زر بی‌وقوف / تا که خالی گردد و آید خسوف

Rumi melanjutkan metafora yang dimulai pada bait sebelumnya: umur manusia ibarat sekantong koin emas (zar), sementara siang dan malam adalah sang penghitung (dinar ashmur) yang tanpa henti mengambil koin-koin itu dari pundi-pundi kita.

Bait ini melukiskan proses tersebut dengan gamblang. Sang waktu, digambarkan sebagai penghitung yang bekerja "tanpa henti" (bī-wuqūf), terus mengeluarkan "emas" kehidupan kita. Proses ini tak terelakkan dan terus berjalan hingga kantong itu "kosong" (khālī). Saat itulah datang "gerhana" (khusūf), sebuah citra puitis untuk kematian—saat cahaya kehidupan meredup dan sirna, seperti bulan yang tertutup bayangan bumi.

Pesan utamanya adalah kesadaran akan kefanaan. Tanpa tindakan sadar untuk mengisi kembali apa yang telah diambil—melalui amal saleh, ibadah, dan pencarian makna—hidup kita hanya akan menjadi proses pengosongan yang pasif, yang berujung pada kegelapan dan kebangkrutan spiritual.

مولانا در ابیات پیشین، عمر را به کیسه‌ای پر از سکه‌های طلا (همیان زر) و گذر روز و شب را به شمارشگر و خرج‌کننده‌ی آن سکه‌ها تشبیه کرده است. این بیت ادامهٔ همان تصویر است.

«زمان» یا «روزگار» همچون یک حسابدار بی‌توجه، بی‌آنکه درنگ کند، مدام از سرمایهٔ عمر ما برمی‌دارد و آن را خرج می‌کند. این روند آن‌قدر ادامه می‌یابد تا سرانجام کیسهٔ عمر خالی شود. مولانا پایان یافتن این سرمایه را به «خسوف» یا ماه‌گرفتگی تشبیه می‌کند. همان‌طور که ماه درخشان ناگهان در تاریکی فرو می‌رود، نور زندگی نیز با به پایان رسیدن عمر، ناگهان خاموش می‌گردد.

پیام اصلی این بیت، هشداری است دربارهٔ غفلت از گذر سریع عمر. انسان‌ها اغلب متوجه نیستند که هر لحظه که می‌گذرد، بخشی از گران‌بهاترین دارایی‌شان، یعنی فرصت زندگی، برای همیشه از دست می‌رود. این خرج شدن، بی‌وقفه و حتمی است و اگر برای آن جایگزینی معنوی فراهم نکنیم (چنان که در بیت بعدی می‌گوید)، حاصل آن چیزی جز تهی‌دستی و تاریکی نهایی نخواهد بود.