M3:729 — بس بکوشیدی ندیدی گرمیی / پس ز شید آورده‌ای بی‌شرمیی

این بیت در داستان شغالی است که با افتادن در خُم رنگ، خود را رنگین کرده و ادعای طاووس بودن می‌کند. یکی از شغالانِ دیگر، ریاکاری او را بر ملا می‌کند و به او می‌گوید که این ادعاهای بزرگ، ناشی از یک کمبود درونی است.

منظور از «گرمی»، حال خوش معنوی، شور و حرارت باطنی و صفایی است که عارفان و اولیای حقیقی از آن برخوردارند. این گرمی، امری اکتسابی نیست که با کوشش ظاهری به دست آید، بلکه موهبتی الهی است. شغال رنگین، نماد سالک دروغین یا مدعی ریاکاری است که چون از این «گرمی» بی‌بهره است، تلاش می‌کند با ظاهرسازی، رنگ و لعاب بیرونی و ادعاهای گزاف، خود را صاحب کمال نشان دهد. به عبارت دیگر، وقتی کسی از راه اصیل و حقیقی به مقصود نمی‌رسد، به حیله‌گری و «بی‌شرمی» روی می‌آورد تا جای خالی حقیقت را با دروغ پُر کند. این بی‌شرمی همان ادعای مقامی است که شایستگی آن را ندارد.