غزل شمارهٔ ۲۲۹

✦ اس غزل کا مفہوم

کسی بھی بیت کو اس کے اپنے صفحے کے لیے کھولیے — مفہوم، شرح، مشکل الفاظ۔

1. G229:1 شراب داد خدا مر مرا تو را سرکاچو قسمتست چه جنگست مر مرا و تو را
2. G229:2 شراب آن گل است و خمار حصه خارشناسد او همه را و سزا دهد به سزا
3. G229:3 شکر ز بهر دل تو ترش نخواهد شدکه هست جا و مقام شکر دل حلوا
4. G229:4 تو را چو نوحه گری داد نوحه‌ای می‌کنمرا چو مطرب خود کرد دردمم سرنا
5. G229:5 شکر شکر چو بخندد به روی من دلداربه روی او نگرم وارهم ز رو و ریا
6. G229:6 اگر بدست ترش شکری تو از من نیزطمع کن ای ترش ار نه محال را مفزا
7. G229:7 وگر گریست به عالم گلی که تا من نیزبگریم و بکنم نوحه‌ای چو آن گل‌ها
8. G229:8 حقم نداد غمی جز که قافیه طلبیز بهر شعر و از آن هم خلاص داد مرا
9. G229:9 بگیر و پاره کن این شعر را چو شعر کهنکه فارغست معانی ز حرف و باد و هوا

ganjoor: sh229 · public domain