پڑھیے› دفتر ۳› حصہ ۱۱۱ → پچھلا · اگلا ←
بخش ۱۱۱ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی جمله مال خود را به وی ده
داؤد کا گائے کے مالک کے خلاف فیصلہ کرنا کہ اپنا سارا مال اسے دے دو
- M3:2425 بعد از آن داود گفتش کای عنودجمله مال خویش او را بخش زود
- M3:2426 ورنه کارت سخت گردد گفتمتتا نگردد ظاهر از وی استمت
- M3:2427 خاک بر سر کرد و جامه بر دریدکه بههر دَم میکنی ظلمی مزید
- M3:2428 یکدمی دیگر برین تشنیع راندباز داودش به پیش خویش خواند
- M3:2429 گفت چون بختت نبود ای بختکورظلمت آمد اندک اندک در ظهور
- M3:2430 ریدهای آنگاه صدر و پیشگاهای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه
- M3:2431 رو که فرزندان تو با جفت توبندگان او شدند افزون مگو
- M3:2432 سنگ بر سینه همیزد با دو دستمیدوید از جهل خود بالا و پست
- M3:2433 خلق هم اندر ملامت آمدندکز ضمیر کار او غافل بدند
- M3:2434 ظالم از مظلوم کی داند کسیکو بود سخرهٔ هوا همچون خسی
- M3:2435 ظالم از مظلوم آنکس پی بردکو سَرِ نفس ظلوم خود بُرد
- M3:2436 ورنه آن ظالم که نفس است از درونخصم هر مظلوم باشد از جنون
- M3:2437 سگ هماره حمله بر مسکین کندتا تواند زخم بر مسکین زند
- M3:2438 شرم شیران راست نه سگ را بدانکه نگیرد صید از همسایگان
- M3:2439 عامهٔ مظلومکش، ظالمپرستاز کمین، سگشان سوی داود جست
- M3:2440 روی در داود کردند آن فریقکای نبی مجتبی بر ما شفیق
- M3:2441 این نشاید از تو کین ظلمیست فاشقهر کردی بیگناهی را بهلاش