پڑھیے› دفتر ۳› حصہ ۱۳۲ → پچھلا · اگلا ←
بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را
ہر سردی میں کتوں کی نذر کی حکایت کہ اس گرمی میں جب آئے گی تو ہم سردی کے لیے گھر بنائیں گے
- M3:2885 سَگِ زمستان جَمع گردَد اُستُخوانَشزَخمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانَش
- M3:2886 کو بگویَد کین قَدرِ تَن که مَنَمخانهای از سَنگ بایَد کَردَنم
- M3:2887 چونَک تابستان بیایَد مَن بِچَنگبَهرِ سَرما خانهای سازَم زِ سَنگ
- M3:2888 چونَک تابستان بیاید از گُشاداُستُخوانها پَهن گردَد پوست شاد
- M3:2889 گویَد او چون زَفت بینَد خویش رادَر کُدامین خانه گُـنجَم اِی کیا
- M3:2890 زَفت گردَد پا کِشَد دَر سایهایکاهِلی ، سیری ، غَری ، خودرایهای
- M3:2891 گویَدَش دِل خانهای ساز اِی عَموگوید او در خانه کی گُنجَم بِگو
- M3:2892 اُستُخوانِ حرصِ تو دَر وقتِ دَرددَرهَم آیَد خُرد گردَد دَر نَوَرد
- M3:2893 گویی اَز توبه بِسازَم خانهایدَر زِمستان باشُدَم اِستانهای
- M3:2894 چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص زَفتهَمچو سَگ سودای خانه از تو رَفت
- M3:2895 شُکرِ نِعمت خوشتَر از نِعمت بُوَدشُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد
- M3:2896 شُکرِ جان نِعمت وُ نِعمت چو پوستزآنک شُکر آرد تُرا تا کوی دوست
- M3:2897 نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباهصیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکرِ شاه
- M3:2898 نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میرتا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر
- M3:2899 سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَقتا رَوَد از تو شِکَمخواری وُ دَق