پڑھیے› دفتر ۵› حصہ ۹۵ → پچھلا · اگلا ←
بخش ۹۵ - حکایت دیدن خر هیزمفروش با نوایی اسپان تازی را بر آخر خاص و تمنا بردن آن دولت را در موعظهٔ آنک تمنا نباید بردن الا مغفرت و عنایت و هدایت کی اگر در صد لون رنجی چون لذت مغفرت بود همه شیرین شود باقی هر دولتی کی آن را ناآزموده تمنی میبری با آن رنجی قرینست کی آن را نمیبینی چنانک از هر دامی دانه پیدا بود و فخ پنهان تو درین یک دام ماندهای تمنی میبری کی کاشکی با آن دانهها رفتمی پنداری کی آن دانهها بیدامست
ایک لکڑہارے کے گدھے کا شاہی اصطبل میں تیز رفتار گھوڑوں کو دیکھنا اور اس نعمت کی تمنا کرنا۔ اس نصیحت میں کہ صرف مغفرت، عنایت اور ہدایت کی تمنا کرنی چاہیے، کہ اگر سو قسم کے دکھ ہوں تو مغفرت کی لذت سے سب شیریں ہو جاتے ہیں۔ باقی ہر ایسی نعمت جس کی تم بغیر آزمائے تمنا کرتے ہو، اس کے ساتھ ایک ایسا دکھ بھی ہوتا ہے جو تم نہیں دیکھتے، جیسا کہ ہر جال میں دانہ نظر آتا ہے اور پھندہ پوشیدہ ہوتا ہے۔ تم اس ایک جال میں پھنسے ہو اور تمنا کرتے ہو کہ کاش میں ان دانوں کے ساتھ چلا جاتا، تم سمجھتے ہو کہ وہ دانے بغیر جال کے ہیں۔
- M5:2359 بود سقایی مرورا یک خریگشته از محنت دو تا چون چنبری
- M5:2360 پشتش از بار گران صد جای ریشعاشق و جویان روز مرگ خویش
- M5:2361 جو کجا از کاه خشک او سیر نیدر عقب زخمی و سیخی آهنی
- M5:2362 میر آخر دید او را رحم کردکه آشنای صاحب خر بود مرد
- M5:2363 پس سلامش کرد و پرسیدش ز حالکز چه این خر گشت دوتا همچو دال
- M5:2364 گفت از درویشی و تقصیر منکه نمییابد خود این بستهدهن
- M5:2365 گفت بسپارش به من تو روز چندتا شود در آخر شه زورمند
- M5:2366 خر بدو بسپرد و آن رحمتپرستدر میان آخر سلطانش بست
- M5:2367 خر ز هر سو مرکب تازی بدیدبا نوا و فربه و خوب و جدید
- M5:2368 زیر پاشان روفته آبی زدهکه به وقت و جو به هنگام آمده
- M5:2369 خارش و مالش مر اسپان را بدیدپوز بالا کرد کای رب مجید
- M5:2370 نه که مخلوق توم گیرم خرماز چه زار و پشت ریش و لاغرم
- M5:2371 شب ز درد پشت و از جوع شکمآرزومندم به مردن دم به دم
- M5:2372 حال این اسپان چنین خوش با نوامن چه مخصوصم به تعذیب و بلا
- M5:2373 ناگهان آوازهٔ پیگار شدتازیان را وقت زین و کار شد
- M5:2374 زخمهای تیر خوردند از عدورفت پیکانها دریشان سو به سو
- M5:2375 از غزا باز آمدند آن تازیاناندر آخر جمله افتاده ستان
- M5:2376 پایهاشان بسته محکم با نوارنعلبندان ایستاده بر قطار
- M5:2377 میشکافیدند تنهاشان بنیشتا برون آرند پیکانها ز ریش
- M5:2378 آن خر آن را دید و میگفت ای خدامن به فقر و عافیت دادم رضا
- M5:2379 زان نوا بیزارم و زان زخم زشتهرکه خواهد عافیت دنیا بهشت