M2:1766 — گر خطا گوید، وُرا خاطی مگو / گر بوَد پُر خون شهید، او را مشو

در این بیت، خداوند به موسی پاسخ می‌دهد و از او می‌خواهد که چوپان عاشق را به خاطر سخنان به ظاهر کفرآمیزش سرزنش نکند. مولانا برای روشن کردن این نکته، مقایسه‌ای بسیار قدرتمند و زیبا انجام می‌دهد: مقایسه‌ی «خطای عاشق» با «خون شهید».

در فقه اسلامی، بدن شهید در معرکه جنگ غسل داده نمی‌شود و با همان لباس و خون به خاک سپرده می‌شود. آن خون، نه تنها نجس نیست، بلکه مقدس و نشانه‌ی پاکی و والاترین مرتبه‌ی ایثار است. خداوند به موسی می‌گوید همان‌طور که تو بدن شهیدی را که غرق خون است نمی‌شویی (چون آن خون عین طهارت است)، روح و زبان عاشقی را هم که از شدت عشق و بی‌خودی «خطا» می‌کند، نباید با معیارهای ظاهری و آداب شریعت «شست‌وشو» دهی و او را خطاکار بخوانی.

نکته‌ی اصلی این است که «خطا»ی چوپان، مانند خون شهید، از سر صدق و عشق است و نزد خداوند از بسیاری عبادت‌های ظاهری و آداب‌دانانه ارزشمندتر است. این «خطا» در واقع گواهی بر سوختن و فنای او در عشق الهی است و نباید آن را با گناه و اشتباه یکی دانست. این بیت، دفاعیه‌ای شورانگیز از «باطن» و «حال» در برابر «ظاهر» و «قال» است.