M2:1799 — خون پلید است و به آبی می‌رود / لیک باطن را نجاست‌ها بود

این بیت در ادامهٔ گفتگوی خداوند با موسی دربارهٔ نیایش چوپان است. خداوند به موسی توضیح می‌دهد که همان‌طور که نماز زن مستحاضه (زنی که دچار خونریزی غیرعادی است) با وجود آلودگی ظاهری‌اش پذیرفته می‌شود، ذکر و نیایش انسان‌ها نیز با وجود آلودگی به «تشبیه» و «چون و چرایی» (یعنی تلاش برای فهم خداوند با معیارهای انسانی و محدود) مورد رحمت و قبول او قرار می‌گیرد.

مولانا در این بیت این مقایسه را عمیق‌تر می‌کند. او می‌گوید نجاست ظاهری مثل خون، امری سطحی است و به‌سادگی با آب پاک می‌شود. اما نجاست‌های باطنی – مانند کبر، حسد، شرک پنهان، و محدود کردن ذات بی‌نهایت خداوند در قالب‌های ذهنی – بسیار ریشه‌دارتر و خطرناک‌تر هستند. این آلودگی‌های درونی را نمی‌توان با ابزارهای مادی و ظاهری پاک کرد.

بیت بعدی بلافاصله راه حل را نشان می‌دهد: این نجاست‌های باطن فقط با «آب لطف کردگار» (آب رحمت و عنایت الهی) پاک می‌شوند. بنابراین، این بیت بر اهمیت طهارت باطن تأکید می‌کند و یادآور می‌شود که تمرکز بیش از حد بر پاکی ظاهری، نباید ما را از آلودگی‌های بسیار جدی‌تر روح غافل کند.