O'qish› Daftar 2› Itning ko‘r gado ustiga tashlanishi› Bayt 2375
M2:2375 — گفت بیزاریم جمله زین حیات / کو بود با خلق حی با حق موات
M2:2375
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
عناصر بی‌جانِ عالم (خاک، آب، باد و آتش) از آن نوع حیاتی که با مخلوقات زنده و پویا اما در برابر حق و حقیقت بی‌جان و بی‌خبر است، ابراز بیزاری می‌کنند.
این بیت زبان حالِ عناصر طبیعت است که در ابیات پیشین وصف شدند. مولانا می‌گوید خاک و آب و باد و آتش، گرچه در ظاهر نزد ما بی‌جان هستند، اما در محضر خداوند آگاه و زنده‌اند. در مقابل، بسیاری از انسان‌ها برعکس عمل می‌کنند: تمام حواس و توجهشان معطوف به دیگران و امور دنیوی است (با خلق حی)، اما از خداوند و حقیقت هستی غافل و نسبت به آن بی‌تفاوت و مرده‌اند (با حق موات).
این عناصر آگاه، با دیدن این وضعیتِ وارونه در انسان، از چنین حیاتی اعلام انزجار می‌کنند. آن‌ها حیاتی را که رو به سوی کثرت و غفلت از وحدت دارد، پست و بی‌ارزش می‌دانند. این بیت در واقع انتقادی است به انسانی که گوهر آگاهی الهی خود را فراموش کرده و تمام هوش و حواسش را صرفاً خرج روابط اجتماعی و ظواهر دنیوی می‌کند و از ارتباط با منبع اصلی حیات بازمانده است.
- موات
- مرده، بی‌جان، زمین بایر و بی‌کشت
- حی
- زنده، جاندار
- خلق
- مردم، آفریدگان، مخلوقات
- کو
- مخفف «که او»
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.