M2:2380 — چون بگوید هم بگیر او را تو سخت / تا بگوید او علامتهای رخت

این بیت در ادامهٔ تمثیل مرد نابینا و دزدی است که کالایش را ربوده. مولانا می‌گوید وقتی مرد نابینا فریاد می‌زند و از مردم کمک می‌خواهد، باید هشیار باشد. اگر کسی در آن میان، حتی برای انکار دزدی، سخنی بگوید، باید همان شخص را محکم گرفت و از او بازجویی کرد.

این یک دستورالعمل عملی برای یافتن دزد است: کسی که بی‌جهت خود را تبرئه می‌کند، احتمالاً خبری از ماجرا دارد. با تحت فشار قرار دادن او، می‌توان به سرنخ‌هایی از کالای دزدیده‌شده (رخت) دست یافت.

در معنای عرفانی، «مرد نابینا» روح انسان است که از حقیقت خود بی‌خبر است و «دزد» نفس اماره یا شیطان است که بصیرت و حکمت (کالای معنوی) را از او ربوده است. «فریاد زدن» نماد طلب و جستجوی معنوی است. مولانا می‌گوید در این مسیر، هر فکر، وسوسه یا حالتی که در درون تو پدیدار می‌شود (حتی اگر ظاهراً در حال انکار باشد)، باید به دقت بررسی و بازخواست شود. این «جهاد اکبر» یا مبارزه با نفس است که از طریق آن می‌توان به معرفت و بازیافتن «کالای حکمت» دزدیده‌شده نائل شد.