غزل شمارهٔ ۲۹۸۳

打开任一诗联，阅其专属页面——译文、解说、难词。

G2983:1 ای ساقیی که آن می احمر گرفته‌ایوی مطربی که آن غزل تر گرفته‌ای
G2983:2 ای زهره‌ای که آتش در آسمان زدیمریخ را بگو که چه خنجر گرفته‌ای
G2983:3 از جان و از جهان دل عاشق ربوده‌ایالحق شکار نازک و لاغر گرفته‌ای
G2983:4 ای هجر تو ز روز قیامت درازتراین چه قیامتی است که از سر گرفته‌ای
G2983:5 ای آسمان چو دور ندیمانش دیده‌ایدر دور خویش شکل مدور گرفته‌ای
G2983:6 پیلان شیردل چو کفت را مسخرنداین چند پشه را چه مسخر گرفته‌ای
G2983:7 هان ای فقیر رو ز فقیری گله مکنزیرا که صد چو ملکت سنجر گرفته‌ای
G2983:8 ای روی خویش دیده تو در روی خوب یارآیینه‌ای عظیم منور گرفته‌ای
G2983:9 ای دل طپان چرایی چون برگ هر دمیچون دامن بهار معنبر گرفته‌ای
G2983:10 ای چشم گریه چیست به هر ساعتی تو راچون کحل از مسیح پیمبر گرفته‌ای
G2983:11 هجده هزار عالم اگر ملک تو شودبی روی دوست چیز محقر گرفته‌ای
G2983:12 داری تکی که بگذری از خنگ آسمانکاهل چرا شدی صفت خر گرفته‌ای
G2983:13 خامش کن و زبان دگر گو و رسم نواین رسم کهنه را چه مکرر گرفته‌ای

ganjoor: sh2983 · public domain