M2:1123 — ما ز عشق شمس دین بی‌ناخنیم / ورنه ما آن کور را بینا کنیم

جلسهٔ 35 — [00:24:17] تفسیر «لا احب الآفلین» و نقش شمس در مثنوی

و بعد می‌گوید که:

اینجا هم از عشق شمس‌الدین سخنی بر زبان مولانا می‌رود و قصه خاتمه پیدا می‌کند. تا پایان دفتر ششم دیگه شمس‌الدین نامش البته بر زبان مولانا نمی‌آید و او تحمل می‌کند این رنج فراق رو. ولی همچنان که می‌دانید، وقتی مولانا مثنوی رو می‌سرود، غزل‌های دیوان شمس رو هم می‌سرود. این دو تا در دو زمان مختلف صورت نگرفته، همزمان بوده. در کوچه و بازار و مسجد و مدرسه غزل می‌سرود و می‌رقصید و سماع می‌کرد و یاران می‌نوشتند. اونجا هرچی دلش می‌خواست شمس تبریزی می‌گفت. که: