M2:1810 — زان همه میلش سوی خاک است کو / در سفر سودی نبیند پیش رو

این بیت در ادامه‌ی توصیف حال کافری است که خود را با خاک مقایسه می‌کند. او می‌بیند که زمین پلیدی‌ها را می‌گیرد و در عوض گل و گیاه تحویل می‌دهد، اما وجود او ثمری جز فساد و تباهی نداشته است. در نتیجه، با حسرت آرزو می‌کند که ای کاش خاک باقی مانده بود و این «سفر» از عالم جمادی به حیات انسانی را آغاز نکرده بود.

مولانا دلیل این آرزوی بازگشت به اصل خاکی را توضیح می‌دهد: این تمایل شدید به خاک و نیستی از آنجا ناشی می‌شود که او در افق آینده‌ی خود هیچ سود و بهره‌ای معنوی نمی‌بیند. «سفر» در اینجا استعاره‌ای از کل مسیر زندگی و سلوک روحانی است. کسی که در این راه، چشم‌اندازی از رشد، کمال و وصال به حق نمی‌بیند، طبیعتاً از ادامه دادن مسیر ناامید می‌شود و آرزوی بازگشت به نقطه‌ی آغاز، یعنی همان نیستی و جمادی، را می‌کند. این بیت، یأس و بن‌بست معنوی را علت اصلی گرایش به مادی‌گرایی و مرگ‌اندیشی معرفی می‌کند.

This couplet describes the despair of the unbeliever (kāfir) who has journeyed through life without cultivating any spiritual fruits. In the preceding verses, Rumi compares the earth, which patiently receives impurities and yet brings forth flowers and fruits, to the generous nature of God. The unbeliever, however, has been less productive than the very dust, only yielding corruption and seeking defilement. Realizing this profound spiritual bankruptcy, he laments his existence, wishing he had remained as inert dust. This beyt, M2:1810, explains why he wishes to return to dust: he sees no benefit or progress in the journey he has undertaken. His life's 'travel' has been fruitless, offering no spiritual 'provisions' or advancement. This longing for the earth signifies a desire for non-existence or a return to a state of unconsciousness, rather than facing the consequences of a life lived without spiritual growth. It highlights the crucial Sufi concept that life is a journey, and its purpose is to yield spiritual profit and closeness to the Divine.