اقرأ› دفتر ٣› بيان أن قول 'الله' للمحتاج هو عين قول الحق 'لبيك'› بيت ٢٣٣
M3:233 — مرغ پندارد که جنس اوست او / جمع آید، بَر دَرَدْشان پوست او
M3:233
المعنى والشرح · به زبانِ تو — بلغتك · AI
پرنده‌های ساده‌لوح فریب می‌خورند و به گمان اینکه آن صدای آشنا از یک دوست است، جمع می‌شوند و در دام صیاد می‌افتند و نابود می‌گردند.
این بیت در ادامه‌ی تمثیل «صیاد و مرغان» آمده است. مولانا دنیا و وسوسه‌های آن را به صیادی تشبیه می‌کند که در کمین نشسته و با تقلید صدای پرندگان (صفیر) و استفاده از یک پرنده‌ی مرده به عنوان طعمه، دیگر پرندگان را فریب می‌دهد.
پرندگان ساده‌دل و بی‌احتیاط، با شنیدن صدای آشنا و دیدن طعمه، گمان می‌کنند که یکی از هم‌نوعان خودشان آن‌ها را صدا می‌زند. با این خیال واهی، با اشتیاق به سوی او پرواز می‌کنند و گرد هم می‌آیند. اما به محض جمع شدن، صیاد از کمین‌گاه بیرون می‌جهد و پوست از تنشان می‌کند و آن‌ها را هلاک می‌سازد.
این تمثیل هشداری است برای سالک و هر انسان آگاهی. دعوت‌های فریبنده‌ی دنیوی، که ظاهری جذاب و آشنا دارند، در واقع دامی بیش نیستند. اگر انسان با «بی‌حزمی» (بدون دوراندیشی و بصیرت) به هر ندایی پاسخ دهد و فریب ظواهر را بخورد، در دام نفس و دنیا گرفتار شده و حقیقت و جوهر معنوی خود را از دست می‌دهد.
- جنس
- هم‌نوع، هم‌گروه، از یک گونه
- بَر دَرَدْشان
- پوستشان را پاره می‌کند، از تنشان جدا می‌کند
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.