غزل شمارهٔ ۱۲۰۲

✦ معنى هذا الغزل

افتح أي بيت لصفحته الخاصة — الترجمة، الشرح، والكلمات الصعبة.

1. G1202:1 به آفتاب شهم گفت هین مکن این نازکه گر تو روی بپوشی کنیم ما رو باز
2. G1202:2 دمی که شعشعه این جمال درتابدصد آفتاب شود آن زمان سیاه و مجاز
3. G1202:3 کسی شود به تو غره که روی دوست ندیدکسی که دید مرا کی کند تو را اعزاز
4. G1202:4 ز گازران مگریز و به زیر ابر مروکه ابر را و تو را من درآورم به نیاز
5. G1202:5 اگر چه جان و جهانی خوش به توست جهاننگون شوی چو رخم دلبری کند آغاز
6. G1202:6 مرا هزار جهانست پر ز نور و نعیمچه ناز می‌رسدت با من ای کمین خباز
7. G1202:7 عباد را برهانم ز نان و از نانباحیات من بدهدشان حیات و عمر دراز
8. G1202:8 ز آفتاب گذشتیم خیز ای ناهیدبیار باده و نقل و نبات و نی بنواز
9. G1202:9 زمانه با تو نسازد تو سازوارش کنبه چنگ ما ده سغراق و چنگ را ده ساز
10. G1202:10 نبات و جامد و حیوان همه ز تو مستنددمی بدین دو سه مخمور بی‌نوا پرداز
11. G1202:11 حیات با تو خوشست و ممات با تو خوشستگهیم همچو شکر بفسران گهی بگداز
12. G1202:12 چو ماه همره من شد سفر مرا حضرستبه زیر سایه او می‌روم نشیب و فراز
13. G1202:13 ز آسمان شنوم من که عاقبت محمودخموش باش که محمود گشت کار ایاز

ganjoor: sh1202 · public domain