M1:1356 — درچنان ننگی و آنگه این عجب / فخر دین خواهد که گویندش لقب

这句诗是整个故事寓意的转折点和核心批判。故事里，象征绝对力量的狮子，刚刚被一只弱小的兔子用智慧骗进了井里淹死。这本身就是极大的耻辱（ننگ, nang）。鲁米紧接着指出，比这失败更荒谬、更“奇怪”（عجب, ʿajab）的是，即便在如此彻底的羞辱中，这个“小我”（نفس, nafs）依然执迷于虚荣和名号。

“信仰之荣光”（فخر دین, Fakhr al-Dīn）是一个崇高的宗教荣誉头衔。鲁米用它来形成强烈的反讽：一个被最低等欲望（由兔子象征的更高智慧所揭示的愚蠢）击败的灵魂，却还在妄想获得最高的精神赞誉。这深刻地揭示了人类“小我”的顽固本性：即便在事实和失败面前，它最关心的也不是真理或自我修正，而是维护自己的形象和名声。

因此，这句诗将故事从动物寓言提升到了对人类精神状况的诊断。它告诫求道者，最大的敌人并非外部的挑战，而是内在那个即使被击败也依然渴求赞美的虚荣心。真正的精神进步，始于认识并超越这种对“头衔”和外界认可的病态执着。

مولانا در این بیت، داستان شیر مغروری که فریب خرگوشی را خورد و در چاه افتاد، به وضعیت انسان تعمیم می‌دهد. آن شیر، نماد نفس امّاره یا خودِ سرکش انسان است و خرگوش، نماد عقل و تدبیر الهی. شیری که به دست خرگوشی به دام افتاده، در نهایتِ خواری و ننگ است.

شگفتی و طنز تلخ مولانا در اینجاست که انسانی که این‌چنین مغلوب و اسیر نفس خود شده (مانند آن شیر)، به جای شرمندگی و تلاش برای رهایی، همچنان در باد غرور و تکبر است و دوست دارد دیگران او را با القاب معنوی بزرگی مانند «فخرالدین» (مایه‌ی افتخار دین) ستایش کنند. این بیت، ریاکاری و خودفریبی انسانی را به تصویر می‌کشد که در باطن، اسیر شهوات و غرور است اما در ظاهر، جامه‌ی صلاح و بزرگی بر تن دارد و تشنه‌ی تحسین دیگران است.

این نقد مولانا هشداری است به سالک و هر انسانی که مراقب باشد میان حقیقت درونی و ادعای بیرونی‌اش فاصله‌ای عمیق نیفتد. کسی که هنوز بر «شیرِ نفس» خود چیره نشده، شایسته‌ی هیچ لقب معنوی نیست و چنین ادعایی، تنها مایه‌ی شگفتی و تأسف است.