M1:2359 — کار درویشی ورای فهم تست / سوی درویشی بمنگر سست سست

这句诗是故事中丈夫对妻子的核心劝诫。妻子因贫穷而抱怨，看不起那些一无所有的托钵僧（dervish）。丈夫在此点明，她犯了一个根本性的错误：用物质的、表象的逻辑去评判一个完全属于精神维度的存在。

“托钵僧之事”（کار درویشی）不仅指他们的贫穷，更指他们整个的灵性道路、内在状态和与神的关系。丈夫说这“超乎汝之所解”（ورای فهم تست），意即这种境界无法通过常规的理性思维或感官经验来把握。它属于另一个真实领域，那里有不同的法则和财富。因此，用“轻慢地”（سست سست）——即带着怀疑、不屑和肤浅的眼光——去看待他们，是完全错位的。这不仅是对托钵僧的不敬，更是对神圣现实本身的无知。

鲁米在此强调一个核心的苏菲观念：外在的贫困（فَقْر, faqr）往往是内在富足的标志。紧接着的诗句便解释说，托钵僧们拥有来自“威严之主”（ذوالجلال, Dhu'l-Jalāl）的“深邃给养”，这种给养远胜于世俗的财富与权位。因此，这句诗不仅是故事中的一句劝告，更是对所有以貌取人者的警示，提醒读者要超越现象，去感知隐藏在简陋外表之下的神圣本质。

این بیت بخشی از نصیحت مردی به همسرش است که فقر و درویشی را خوار می‌شمرد. مرد به او هشدار می‌دهد که حقیقتِ «درویشی» یا فقر معنوی، امری باطنی و روحانی است که از سطح درک و فهم عادی فراتر می‌رود. این یک «کار» یا مقامی معنوی است که نمی‌توان آن را با معیارهای مادی و دنیوی سنجید.

تکرار «سست سست» تأکیدی است بر این که نگاه سطحی، ضعیف، بی‌اعتنا و تحقیرآمیز به این مقام، ناشی از جهل و ناتوانی در درک عمق آن است. مولانا از خواننده می‌خواهد که از قضاوت‌های ظاهری دست بردارد، چرا که درویشان حقیقی از منبعی ورای ملک و مال این جهان روزی می‌خورند و عزتی پنهان دارند که از چشم نامحرمان پوشیده است. نگاه «سست» به این مقام، در واقع نگاهی است که خود از ضعف بینش و سستی ایمان سرچشمه می‌گیرد.

This couplet is the core of a husband's admonishment to his wife, who has been looking down on the poor and spiritually devoted (the darvīshān). The husband argues that her judgment is based on superficial appearances, like a slave-trader who hides a flawed slave under clothing. Wealth, he says, is a cloak for a person's faults, while the dervish's apparent poverty reveals their true, unadorned state.

The beyt insists that the 'work' or 'business' (kār) of the dervish—their inner life of devotion, their relationship with God, and their spiritual state—is not something that can be measured by external wealth or social status. It is 'beyond your comprehension' (varā-ye fahm-e tust). Therefore, to look upon it 'feebly' or 'faintly' (sust sust)—that is, with a weak, superficial, and contemptuous gaze—is to fundamentally misunderstand reality. Rumi is making a critical distinction between the visible world of material lack and the invisible world of spiritual richness, which the dervish inhabits.