M1:588 — چونک دندانها بر آرد، بعد از آن / هم بخود گردد دلش جویای نان

این بیت در ادامهٔ تمثیل بیت قبلی (طفل و شیر) است و استدلال مریدان را تکمیل می‌کند. آنها به پیر خود می‌گویند که همان‌طور که دادن نان به نوزاد بی‌دندان کاری اشتباه و حتی کشنده است، تحمیل ریاضت‌ها و معارف سنگین به مریدان تازه‌کار نیز نادرست است. آنها معتقدند که رشد معنوی باید مرحله به مرحله و طبیعی باشد.

کودک تا زمانی که شیرخواره است، تنها شیر می‌خواهد و می‌تواند هضم کند. اما وقتی دندان درمی‌آورد، این یک نشانهٔ طبیعی از آمادگی جسمانی او برای غذایی سخت‌تر مانند نان است. در آن زمان، دیگر نیازی به اصرار نیست؛ غریزه و نیاز درونی، خود او را به سمت نان می‌کشاند. مولانا با این تصویر ساده و قدرتمند، این نکته را بیان می‌کند که استعداد و ظرفیت درونی، راهنمای مسیر رشد است. وقتی مرید (سالک) از نظر روحی به پختگی لازم برسد («دندان درآورد»)، خودش مشتاق و «جویای» مراحل بالاتر سلوک («نان») خواهد شد و نیازی به فشار از بیرون نیست. این بیت بر اهمیت «وقت» و «صبر» در تربیت روحانی تأکید می‌کند.