M1:784 — بت‌شکستن سَهل باشد نیک سهل / سهل دیدن نفس را جَهلست جهل

U priči o židovskom kralju koji prisiljava svoje podanike da se klanjaju kipu, Rumi naglo prebacuje fokus s vanjskog, fizičkog idola na onaj unutrašnji. Prethodni stihovi su utvrdili da je nefs (ego, niža duša) izvor i majka svih idola; vanjski kip je poput zmije, ali nefs je zmaj.

Ovaj stih je ključna tačka te argumentacije. Rumi tvrdi da je čin vanjskog ikonoklazma – doslovno razbijanje kamenog kipa – relativno jednostavan zadatak. To je vidljiv, konkretan čin. Međutim, pravi, daleko teži i važniji zadatak je borba s unutrašnjim idolopoklonstvom: obožavanjem vlastitog ega, njegovih želja, ponosa i iluzija. Smatrati ovu unutrašnju borbu lahkom, potcjenjivati moć i lukavost nefsa, nije samo greška, već je, kako Rumi naglašava ponavljanjem, suštinsko neznanje (džehl). To je duhovna sljepoća koja vodi u propast, jer ne prepoznaje pravog neprijatelja koji se krije unutar samog čovjeka.