M4:2636 — زان دو چشم نازنین با دلال / که ز چهرهٔ شاد دارد صد کمال

این بیت در ادامۀ توصیف گریه‌های شاهین سلطنتی است که حالا اسیر یک پیرزن نادان شده است. پیرزن از روی جهل، شوربای داغ را بر سر شاهین ریخته و او را آزار داده است. مولانا می‌گوید که اشک از همان چشم‌هایی سرازیر می‌شود که روزگاری در دربار پادشاه، نشانۀ زیبایی، کمال و شادمانی بود.

این چشم‌ها فقط زیبا نبودند، بلکه «با دلال» بودند، یعنی ناز و کرشمه و وقار یک موجود بلندمرتبه را با خود داشتند. این چشم‌ها زمانی در یک «چهرۀ شاد» می‌درخشیدند و صدها کمال از آن پیدا بود. اکنون، همان چشم‌های باشکوه، به خاطر ظلم و جهالتی که بر آنها رفته، پر از اشک و سوز شده است. این تقابل بین گذشتۀ پرافتخار و حال رقت‌انگیز شاهین، محور اصلی داستان است و نشان می‌دهد که چگونه یک روح والا وقتی در محیطی نامناسب و در دست افراد نااهل قرار می‌گیرد، زجر می‌کشد.